Sapieha Adam Stefan

Adam Stefan SapiehaAdam Stefan Sapieha – ur. 14 maja 1867 r. w Krasiczynie, zm. 23 lipca 1951 r. w Krakowie, polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny krakowski w latach 1911–1951, od 1926 arcybiskup metropolita, kardynał prezbiter od 1946 roku, senator w II Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1922–1923. Przez historyków uznawany za jedną z czołowych postaci w dziejach Kościoła polskiego I połowy XX wieku. Nazywany Księciem Niezłomnym.

Urodził się w rodzinie książęcej Sapiehów jako najmłodszy syn Adama Stanisława Sapiehy, działacza niepodległościowego, i Jadwigi z Sanguszków. Studiował prawo na Uniwersytecie Wiedeńskim i Uniwersytecie Jagiellońskim. Studia teologiczne ukończył na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie. Święcenia diakonatu otrzymał 15 lipca 1893 roku. W 1895 roku głosił rekolekcje dla ludności polskiej na Górnym Śląsku, wyjechał też na studia specjalistyczne do Rzymu, gdzie 10 lipca 1896 uzyskał stopień doktora obojga praw (kanonicznego i cywilnego) w Papieskim Ateneum Laterańskim.

W 1896 roku odbył podróż do Bośni, aby zapoznać się z warunkami życia zamieszkujących na tych terenach Polaków. Po powrocie do kraju w 1897 roku został mianowany sekretarzem sądu metropolitalnego, egzaminatorem prosynodalnym oraz wicedyrektorem seminarium duchownego we Lwowie. W 1906 roku został szambelanem papieskim Piusa X, pełnił misję nieformalnego ambasadora spraw polskich przy Stolicy Apostolskiej. Do jego zadań należało doradzanie w sprawach Kościoła polskiego na terenie zaborów. Podjął interwencję m.in. w sprawie strajku dzieci wrzesińskich.

Po wybuchu I wojny światowej założył komitet ratunkowy dla dotkniętych klęską wojny. Już w niepodległej Polsce sprzeciwiał się konkordatowi, był zdania, że Kościół polski powinien być całkowicie niezależny od władzy świeckiej. Ostro potępił działania władz, polegające na aresztowaniu w 1930 roku przywódców opozycji do władzy sanacyjnej. Podczas II wojny światowej, pod nieobecność przebywającego we Francji prymasa Augusta Hlonda, był faktycznym przywódcą Kościoła w Generalnym Gubernatorstwie i jednym z przywódców narodu.

Wielokrotnie apelował do władz okupacyjnych oraz podejmował próby interwencji w sprawie traktowania ludności polskiej pod okupacją. 27 marca 1944 roku ogłosił odezwę w sprawie masowych rzezi Polaków dokonywanych przez UPA. Współpracował z rządem RP na uchodźstwie i uzyskiwał od niego pomoc materialną. Zlecił udzielać potajemnie chrztu Żydom i wydawać im fałszywe metryki. 24 marca 1945 roku pod jego patronatem i z jego inicjatywy rozpoczęto wydawanie „Tygodnika Powszechnego”. 15 września 1945 roku zaakceptował deklarację ideową organizacji WiN. Jan Paweł II uważał kardynała Sapiehę za swój autorytet, co wielokrotnie osobiście podkreślał.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *