Bobola Andrzej

Andrzej BobolaŚw. Andrzej Bobola – ur. 30 listopada 1591 r. w Strachocinie k. Sanoka, zm. 16 maja 1657 r. w Janowie Poleskim, polski duchowny, męczennik, święty Kościoła katolickiego, autor tekstu ślubów lwowskich króla Jana Kazimierza. Jeden z patronów Polski. Urodził się w rodzinie Mikołaja, dzierżawcy dóbr królewskich. Został wychowany w atmosferze głębokiej religijności. Ukończył szkołę jezuicką w Braniewie, a po jej ukończeniu wstąpił w 1611 roku do Towarzystwa Jezusowego w Wilnie.

Po złożeniu ślubów zakonnych w 1613 roku rozpoczął studia filozoficzne na Akademii Wileńskiej. W latach 1616-1618 odbył praktyki dydaktyczno-wychowawcze w Braniewie i Pułtusku. 12 marca 1622 roku przyjął święcenia kapłańskie. Został rektorem kościoła w Nieświeżu, prowadził misje wśród ludności i dał się poznać jako dobry kaznodzieja. Był też rektorem kościoła św. Kazimierza i z narażeniem życia niósł pomoc ofiarom epidemii, która miała miejsce w Wilnie w 1628 roku.

Został mianowany pierwszym przełożonym jezuickiej placówki w Bobrujsku nad Berezyną, gdzie przyjął współbraci uciekających przed Moskalami ze Smoleńska i Orszy. Następnie sprawował w Płocku funkcję rektora kolegium oraz moderatora Sodalicji Mariańskiej. W latach 1638-1642 był w Łomży dyrektorem szkoły humanistyki i retoryki przy tamtejszym kolegium. W 1642 roku przeniesiono go do Pińska, gdzie objął stanowisko kierownika szkoły, moderował Sodalicję Mariańską i poświęcił się pracy kaznodziei.

W latach 1646–1652 ze względów zdrowotnych przebywał w Wilnie, przy kościele św. Kazimierza, głosząc kazania i prowadząc wykłady oraz misje. Wrócił ponownie na ziemię pińską, podejmując szeroko zakrojoną ewangelizację. Troszczył się o stan życia duchowego katolików, którzy żyjąc wśród prawosławnych przejmowali ich zwyczaje i ulegali rozmaitym zabobonom.

16 maja 1657 roku w zamęcie konfliktów roznieconych przez powstanie Bohdana Chmielnickiego dostał się we wsi Mohilno w ręce Kozaków. Torturowany i zamordowany w rzeźni w Janowie Poleskim przez Kozaków, którzy traktowali go jako wroga politycznego z powodu nawracania ruskiej ludności prawosławnej na katolicyzm.

Nienaruszone rozkładem zwłoki Andrzeja Boboli przez długie lata otaczane były czcią w kościele parafialnym w Połocku. W 1922 roku bolszewicy zabrali je jako osobliwość do Gmachu Higienicznego Wystawy Ludowego Komisariatu Zdrowia. W maju 1924 roku relikwie, jako rodzaj „zapłaty” za pomoc w czasie głodu przekazano Stolicy Apostolskiej. Od 17 czerwca 1938 roku ciało świętego znajdowało się w Warszawie. 17 kwietnia 1988 roku złożono je w nowo wybudowanym Sanktuarium św. Andrzeja Boboli przy ul. Rakowieckiej. 16 maja 2002 roku został ogłoszony patronem Polski.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *