Laubitz Antoni

Antoni LaubitzAntoni Laubitz – ur. 7 czerwca 1861 r. w Pakości, zm. 17 maja 1939 r. w Gnieźnie, polski biskup rzymskokatolicki, działacz społeczny, biskup pomocniczy gnieźnieński w latach 1925–1939. Uczył się m.in. w poznańskim Gimnazjum św. Marii Magdaleny, gdzie zaprzyjaźnił się z Janem Kasprowiczem. Studia teologiczne odbył na Królewskim Bawarskim Uniwersytecie im. Juliusza Maksymiliana w Würzburgu i w seminarium duchownym w Gnieźnie. Po przyjęciu święceń kapłańskich w 1888 roku, objął obowiązki wikariusza w parafii farnej św. Mikołaja w Inowrocławiu oraz nauczyciela religii w tamtejszym gimnazjum.

W 1895 został administratorem parafii św. Mikołaja, a cztery lata później proboszczem parafii Imienia Panny Maryi. W Inowrocławiu założył ochronkę parafialną, dzięki jego staraniom powstały też przytułek dla starców i kalek oraz żłobek. W 900. rocznicę męczeństwa św. Wojciecha za jego sprawą wzniesiono pomnik patrona Polski. Sprzeciwiał się polityce germanizacyjnej zaborcy i stanął w obronie uczestników strajku szkolnego.

W latach 1906–1909 i 1916–1922 pełnił funkcję prezesa rady nadzorczej Banku Ludowego w Inowrocławiu. Był założycielem, protektorem lub działaczem szeregu stowarzyszeń, m.in. Związku Kapłanów „Unitas”, gdzie współpracował z ks. Stanisławem Adamskim, Towarzystwa Młodzieży Katolickiej św. Stanisława Kostki, Towarzystwa Robotników Katolickich, Towarzystwa Rolniczego Inowrocławsko-Strzelińskiego założonego wraz z ks. Piotrem Wawrzyniakiem i Towarzystwa Upiększania Miasta, które było organizacją zawodową pracujących kobiet.

W latach 1910–1913 stał na czele Kółka Rolniczego, zaangażował się także w rozwój chłopskiego ruchu spółdzielczego, m.in. zakładając Spółdzielnię „Rolnik”. Prowadził działalność oświatową wśród włościan. Potępiał prowadzoną przez władze pruskie politykę wysiedleń i wywłaszczania polskiego chłopstwa. Antoni Laubitz zaangażował się w konspirację niepodległościową, zostając członkiem Koła Towarzyskiego, a następnie Tajnego Międzypartyjnego Komitetu Obywatelskiego. Znalazł się w składzie Powiatowej Rady Ludowej. W czasie Powstania wielkopolskiego był zwolennikiem pertraktacji z Niemcami w sprawie opuszczenia miasta przez władze i wojska zaborcze.

W 1924 roku papież Pius XI mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej i biskupem tytularnym Jassy. Zaangażował się w przedsięwzięcie budowy pomnika Bolesława Chrobrego na Wzgórzu Lecha w Gnieźnie, który został odsłonięty w 1929 roku przez prezydenta Ignacego Mościckiego. Dużą wagę przywiązywał do działalności dobroczynnej. Patronował rozbudowie struktur Caritasu. W 1938 roku sfinansował powstanie tzw. kolonii tanich mieszkań dla gnieźnieńskich bezrobotnych. 10 marca 1938 roku „za wybitne zasługi na polu pracy społecznej” został odznaczony Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *