Piwnik Jan

Jan Piwnik PonuryJan Piwnik ps. „Ponury” – ur. 31 sierpnia 1912 r. w Janowicach, zm. 16 czerwca 1944 r. pod Jewłaszami,  cichociemny, kapitan Wojska Polskiego i aspirant Policji Państwowej, pośmiertnie awansowany do stopnia majora, a następnie do stopnia pułkownika, dowódca partyzancki AK w Górach Świętokrzyskich i na Nowogródczyźnie, Żołnierz Wyklęty.

Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 roku jako dowódca kompanii w Zmotoryzowanym Batalionie Policji. Wycofywał się wraz ze swoim pododdziałem ze Śląska poprzez Lubelszczyznę w kierunku granicy polsko-węgierskiej, którą przekroczył 23 września. Po ucieczce w marcu 1940 roku z obozu internowania na Węgrzech, dostał się przez Jugosławię i Włochy do Francji, gdzie wstąpił do 4 Pułku Artylerii Ciężkiej.

Po kapitulacji Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie po ukończeniu 5 kursów zasadniczych uzyskał status kandydata na cichociemnego. 10 października 1941 roku złożył przysięgę obowiązującą w ZWZ-AK i w stopniu porucznika, nocą z 7 na 8 listopada został zrzucony do Polski w ramach pierwszego lotu o kryptonimie „Rucktion”.

Został przydzielony do komórki Oddziału V Komendy Głównej ZWZ-AK, zajmującej się sprawami odbioru zrzutów lotniczych. Powierzono mu koordynację wszystkich spraw związanych z przyjmowaniem kolejnych grup cichociemnych. zgodnie z własnym życzeniem 13 czerwca 1942 roku objął dowództwo II odcinka „Wachlarza” w Równem. Jednakże krótko po tym został aresztowany. Po 4 miesiącach uciekł z więzienia w Zwiahlu i dotarł pieszo do Warszawy. Dowodził udaną akcją odbicia 3 ludzi należących do „Wachlarza” z więzienia w Pińsku.

Po powrocie z Pińska zaczął starania o uzyskanie zezwolenia na sformowanie leśnego oddziału partyzanckiego. W połowie maja 1943 roku, formalnie przyjął funkcję dowódcy Zgrupowań Partyzanckich AK „Ponury”. W krótkim czasie stworzył zgrupowania liczące ok. 100 ludzi. 4 czerwca został też komendantemKedywu” Okręgu V Radomsko-Kieleckiego AK. Dowodzone przez niego zgrupowanie było wówczas największą zwartą jednostką AK.

lutym 1944 roku został przeniesiony na obszar Nowogródzkiego Okręgu AK, gdzie powierzono mu dowództwo VII batalionu 77 pułku piechoty AK. Poległ 16 czerwca 1944 roku pod Jewłaszami nad Niemnemataku na niemieckie bunkry. Został pochowany na wiejskim cmentarzu we wsi Wawiórka. Jego szczątki zostały w 1987 roku przeniesione do klasztoru cystersów w Wąchocku, a w czerwcu 1988 roku uroczyście pochowane w klasztornej ścianie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *