Frelichowski Stefan Wincenty

Stefan Wincenty FrelichowskiKs. Stefan Wincenty Frelichowski – ur. 22 stycznia 1913 r. w Chełmży, zm. 23 lutego 1945 r. w Dachau, ksiądz, harcerz Rzeczypospolitej i błogosławiony katolicki, patron harcerzy polskich. Urodził się w rodzinie o tradycjach patriotycznych, która pielęgnowała polskie zwyczaje pod zaborem pruskim i nie poddała się germanizacji. W wieku 9 lat został ministrantem. Po ukończeniu czterech klas szkoły powszechnej wstąpił w 1923 roku do ośmioklasowego męskiego Pelplińskiego Gimnazjum Humanistycznego w Chełmży, na terenie którego działało kilka organizacji młodzieżowych, w tym Sodalicja Mariańska i harcerstwo.

W 1927 roku wstąpił do harcerstwa, był już wtedy członkiem Sodalicji Mariańskiej. W czerwcu 1931 roku w Chełmży zdał maturę, a jesienią wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie. W seminarium prowadził ożywioną działalność w różnych organizacjach i kołach seminaryjnych: w ruchu abstynenckim, w akcji misyjnej i charytatywnej na terenie diecezjalnego Caritas. Był członkiem kręgu kleryckiego działającego w ramach Starszoharcerskiego Zrzeszenia Kleryków ZHP, a w latach 1933-1936 jego przewodniczącym. Sprawował opiekę nad drużynami harcerskimi działającymi w Pelplinie.

14 marca 1937 roku przyjął święcenia kapłańskie w katedrze pelplińskiej. Najpierw pełnił obowiązki sekretarza i kapelana biskupiego, a od 1 lipca 1938 roku wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Toruniu. Dał się poznać jako wzorowy kapłan, opiekun chorych, przyjaciel dzieci i młodzieży, organizator prasy kościelnej i działacz misyjny. Jednocześnie pełnił funkcje kapelana Pomorskiej Chorągwi Harcerzy ZHP. Działał w Kierownictwie Wydziału Starszoharcerskiego chorągwi. W przededniu wybuchu II wojny światowej uczestniczył w Pogotowiu Harcerek i Harcerzy.

11 września 1939 roku został aresztowany przez Gestapo wraz z wszystkimi księżmi ze swojej parafii. Po dwóch dniach został zwolniony, jednak już kilka dni później nastąpiły masowe aresztowania Polaków w Toruniu i ks. Stefan Wincenty Frelichowski został ponownie uwięziony 18 października 1939 roku, wraz z grupą 700 zatrzymanych. 8 stycznia 1940 roku wraz z grupą ponad 200 więźniów został przewieziony do obozu przejściowego w Gdańsku-Nowym Porcie, gdzie pracował m.in. przy uprzątaniu zniszczeń wojennych na Westerplatte, a po kilku dniach trafił do znajdującego się w stadium organizacji obozu koncentracyjnego w Stutthofie. Duchowni należeli tam do najbardziej gnębionych grup.

Następnie znalazł się w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen. W połowie grudnia 1940 roku wszystkich księży z Sachsenhausen wywieziono do obozu w Dachau, które stanowiło główne skupisko duchowieństwa z całej Europy, szczególnie z Polski. Pomimo ekstremalnych warunków pełnił nadal posługę kapłańską. Organizował wspólne modlitwy, spowiadał, sprawował potajemnie msze i rozdzielał komunię. Gdy na przełomie 1944/45 roku wybuchła w obozie epidemia tyfusu ks. Frelichowski zaangażował się w pomoc chorym, udało mu się także zachęcić do tego 32 innych kapłanów.

Podczas udzielania tej dobrowolnej pomocy chorym współwięźniom sam zaraził się tyfusem plamistym, który w połączeniu z zapaleniem płuc doprowadził w dniu 23 lutego 1945 roku do jego śmierci. Władze obozowe, łamiąc obowiązującą praktykę, zgodziły się przed kremacją na wystawienie zwłok księdza na widok publiczny, w wyłożonej białym prześcieradłem i udekorowanej kwiatami trumnie. Współwięźniowie już wtedy uznawali go za świętego. Proces beatyfikacyjny rozpoczęty został w Pelplinie w 1964 roku, a zakończony na etapie diecezjalnym w Toruniu 18 lutego 1995 roku. 7 czerwca 1999 roku podczas nabożeństwa odprawionego na toruńskim lotnisku Jan Paweł II dokonał beatyfikacji ks. Frelichowskiego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *