Afera Fundacji Wschód-Zachód (1992)

[Powrót do afer III RP]

Afera Fundacji Wschód-Zachód.

Fundacja została powołana do życia decyzją ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą w 1989 roku. Założycielami jej byli Włodzimierz Natorf, były ambasador w ZSRS, członek KC PZPR, Mieczysław Wilczek, Wojciech Pietrusiński. Jednym z członków Rady Fundacji był Aleksander Kwaśniewski.

W statucie zapisano między innymi działalność gospodarczą w celu gromadzenia środków materialnych z przeznaczeniem na realizację celów partii lewicy polskiej, wskazanych przez fundatorów, rozwijanie współpracy ze ZSRS i innymi państwami. W rozdziale o organach tej fundacji zapisano, że w skład Rady Fundacji wchodzą fundatorzy oraz osoby delegowane przez Biuro Polityczne KC PZPR albo odpowiedni organ sukcesora politycznego PZPR.

Fundacją zainteresował się w 1992 roku likwidator mienia byłej PZPR, zwracając się z pismem w dniu 17 lipca 1992 roku do Ministerstwa Współpracy Gospodarczej z Zagranicą o przekazanie danych na temat działalności gospodarczej Fundacji. W odpowiedzi otrzymał fotokopię Decyzji nr 18 ministra współpracy gospodarczej z zagranicą z dnia 27 grudnia 1989 roku, zatwierdzającej łącznie ze Statutem utworzenie Fundacji Wschód-Zachód. Likwidator został poinformowany jednocześnie, że nie można mu udostępnić innych materiałów dotyczących działalności gospodarczej, takich jak sprawozdania Fundacji, ponieważ ministerstwo żadnych nie otrzymało.

W samej decyzji podpisanej przez Marka Dąbrowskiego, działającego w zastępstwie ministra finansów Leszka Balcerowicza oraz ministra współpracy gospodarczej z zagranicą Marcina Święcickiego, Fundacja została zwolniona z obowiązku podawania w statucie informacji o przewidywanych rozmiarach działalności gospodarczej, o przewidywanej liczbie zatrudnionych, spodziewanych dochodach i ich przeznaczeniu oraz miejscu wykonywania działalności gospodarczej. Decyzja ta została wydana w okresie, kiedy decydowały się losy PZPR i jej majątku.