Koneczny Feliks

Feliks Koneczny - ur. 1 listopada 1862 r. w Krakowie, zm. 10 lutego 1949 r. tamże, polski historyk i historiozof, twórca oryginalnej koncepcji cywilizacji, a także bibliotekarz, krytyk teatralny i publicysta.

Rodzina Feliksa Konecznego pochodziła z Moraw. Młody Feliks miał problemy z nauką w gimnazjum, musiał nawet powtarzać klasę, często też wagarował, a maturę zdał jako ekstern. W latach 1883-1888 studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskując tytuł doktora.

Po ukończeniu studiów prowadził badania w Archiwach Watykańskich. Do Polski wrócił w 1890 roku i podjął pracę w w Archiwum Akademii Umiejętności, a następnie pracował w bibliotekach Akademii Umiejętności i Uniwersytetu Jagiellońskiego, jednocześnie działając m.in. w Klubie Słowiańskim, Towarzystwie Szkoły Ludowej i Uniwersytecie Ludowym. Publikował też liczne artykuły w czasopismach "Czas”, "Przegląd Polski", "Głos Narodu" i miesięczniku "Świat Słowiański".

W czasie I wojny światowej w wyniku zarządzenia ewakuacji Krakowa, Feliks Koneczny wraz z rodziną znalazł się na Morawach. Od 1919 roku pracował na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, gdzie był zastępcą profesora. Habilitował się w 1920 roku, pracą "Dzieje Rosji do roku 1449". W 1922 roku uzyskał tytuł profesora, a w latach 1922-1929 kierował katedrą historii Europy Wschodniej. Współpracował też w tym okresie z takimi czasopismami jak "Kwartalnik Historyczny", "Przegląd Powszechny", "Ateneum Wileńskie", "Ateneum Kapłańskie", "Muzeum" oraz "Tęcza".

W 1929 roku przeszedł na emeryturę i powrócił do Krakowa, gdzie publikował przede wszystkim na tematy związane z historiozofią, etyką i religią. Powstały wtedy take dzieła jak "O wielości cywilizacji", "Święci w dziejach narodu polskiego", "Rozwój moralności", "Protestantyzm w życiu zbiorowym", "Kościół jako polityczny wychowawca narodów".

W pracach historycznych Koneczny zajmował się historią Europy Środkowej i Wschodniej głównie w okresie średniowiecza i wczesnej nowożytności. Interesowały go zwłaszcza kwestie związane z zakonem krzyżackim oraz stosunki Polski i Litwy ze wschodnimi sąsiadami.

Uważał że fakty historyczne należy wyjaśniać w kontekście jego cywilizacyjnego podłoża. Pisząc o historii Polski, podkreślał, że jej konflikty z krajami sąsiednimi miały charakter cywilizacyjny: Polska opiera się na cywilizacji łacińskiej, Rosja na cywilizacji turańskiej, a Niemcy na cywilizacji bizantyńskiej. Podkreślał też pozytywny wpływ Kościoła katolickiego na rozwój społeczeństwa.