2. Elegia... [o chłopcu polskim] (Ludola)

[Powrót do tekstów z płyty Przedwiośnie]

2. Elegia... [o chłopcu polskim]

Oddzielili Cię, syneczku, od snów, co jak motyl drżą,
haftowali Ci, syneczku, smutne oczy rudą krwią,
malowali krajobrazy w żółte ściegi pożóg,
wyszywali wisielcami drzew płynące morze.

Wyuczyli Cię, syneczku, ziemi twej na pamięć,
gdyś jej ścieżki powycinał żelaznymi łzami.
Odchowali Cię w ciemności, odkarmili bochnem trwóg,
przemierzyłeś po omacku najwstydliwsze z ludzkich dróg.

I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc,
i poczułeś, jak się jeży w dźwięku minut - zło.
Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką.
Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?

wiersz Krzysztofa Kamila Baczyńskiego